Biegaczka w spektrum

Zmiany. Nigdy nie znosiłam ich zbyt dobrze. Nigdy nie lubiłam. Ostatnia rzecz, do której dążyłam. Wywalać do góry nogami bezpieczną rzeczywistość, do której się zaadoptowałam i w której nauczyłam się żyć. Gdy nawet najmniejsza zmiana w planie dnia potrafi mi niekiedy rozwalić system i sprawić, że czuję się rozbita i pogubiona, nie ma opcji, żebym poważniejsze zmiany w życiu, mam na myśli te przełomowe, znosiła dobrze. Takie zmiany zawsze napawały mnie lękiem, nawet jeżeli miały być na lepsze. Zwykle odwlekałam je w czasie na ile się dało. Często do momentu, kiedy sytuacja była podbramkowa i nie było wyjścia.  Nie inaczej jest teraz. Zmiana dotyczy mojego życia zawodowego i - teoretycznie - chciałam wprowadzić ją już dawno. Wiele razy próbowałam podejść do tematu, jednak za każdym razem coś mnie powstrzymywało. Coś, czyli lęk. Przed tym, że będę musiała porzucić całą dotychczasową rutynę dnia, wyjść ze swojej bezpiecznej norki i wejść na nieznany grunt. Zetknąć się z ludźmi i nauczy...

O tym, że ten bieg pokonałam całą sobą przypominają mi dzisiaj: zbite i obolałe czwórki, moja ospałość i powolność w ruchach, spowolniony czas reakcji, zdarte i spuchnięte przedramię, zdarty i zbity bok, poharatane udo i zbite kolana. I błogie uczucie spokoju. Gdybym miała zobrazować, co się we mnie dzieje, to właśnie ten spokój i ból przenikają się nawzajem. I jeszcze do tego wszystkiego próbuje dołączyć apetyt na więcej, ale ból - póki co - na szczęście chwilowo mnie hamuje. Moje ciało po tym, co mu zafundowałam w sobotę w postaci ponad trzydziestokilometrowego biegu po Tatrach, domaga się solidnego zaopiekowania. Fot. Andrzej Tomczyk Emocje po biegu stopniowo opadają, a ja próbuję sobie przypominać, co się właściwie w tych górach wydarzyło. Pamiętam trudny początek. Jak na początkowym dobiegu po asfalcie panicznie łapię tlen, a i tak ciągle mi go mało. Jak na podejściu pod Nosal kapie ze mnie pot, jak boję się, że się odwodnię i będę cierpieć do samego końca biegu. Jak na zbiegu...